Een vraag aan mijn baas

Gisteren nam ik het heft in eigen handen op het werk. Toen mijn manager me bij haar riep om een nieuw taakje uit te leggen, besloot ik de vraag te vragen die al een week in mijn hoofd speelde: komt dat vast contract er? Uiteraard stelde ik de vraag niet zo, maar in mijn eigen onhandige manier van woordjes aan elkaar plakken die volslagen geen zin vormen maar ze verstond het toch.

Hoe ik op de vraag kwam ging als volgt: terwijl Diamant en ik aan het mijmeren waren over onze trip naar New York in het najaar, besefte ik dat verlof vragen in feite nogal bizar was aangezien er nog niet gesproken was over een vast contract en ik dus niet wist of ik in oktober überhaupt daar nog zou werken. Toen kwam de uitdaging: vraag ik gewoon naar dat vast contract en leg ik mijn vakantie vast OF leg ik ik mijn vakantie vast en vertel ik het haar als ik mijn vast contract heb gekregen? De makkelijke weg zou uiteraard zijn de confrontatie mijden en gewoon die reis boeken, maar mijn nieuwsgierigheid en onrustigheid was gewekt: wat als ik toch niet zou mogen blijven?

Want het gaat in feite wel beter op het werk. Ik schiet sinds kort veel beter op met mijn bazen, vooral met mijn rechtstreekse baas, iets dat ze zelf heeft veroorzaakt door eindelijk in te zien dat ik niet genoeg werk had en me nu te overladen met werk waar ik dolgelukkig van word. Enfin, dolgelukkig is een groot woord, maar ik kom liever afgemat thuis, overstrest, dan onderstrest en met het gevoel dat ik de minst productieve dag ooit heb gehad. Want die waren er veel voordat ik het weinige werk probleem aankaartte. Nu zit het wel even zo dat ik tijdelijk te veel werk heb, maar als ik daar op ga klagen, gaat het nooit niet goed zijn he.

Anyway het punt dat ik wil maken is dat het nu op bazenvlak en op werkvlak en ook op urenvlak – want ik mag uiteindelijk toch mijn flexibele uren behouden zolang ik maar op het werk blijf tot 16u30 en bereikbaar blijf voor noodgevallen tot 20u. Het collegavlak gaat wat minder en het werksfeervlak ook, maar langs de andere kant leer ik er veel en ik heb één heel tof collegaatje met wie ik lekker kan roddelen en praten over van alles en nog wat. Het is niet dat ik er mijn hele leven zal werken maar voor nu is het wel ok. Ik zie mezelf er wel nog een jaartje of iets langer werken. Het zal er voornamelijk van afhangen of ik het zal aankunnen om elke dag drie uur onderweg naar mijn werk te zijn als ik eindelijk naar Gent verhuist geraak.

Uiteraard hebben jullie het antwoord op de vraag intussen al begrepen. Het was meer iets als: “ja, dat vast contract komt eraan hoor, dat hadden we op de evaluatie toch al gezegd” (dat moet ergens tussen de regels geweest zijn, ik had door dat het een positieve evaluatie was, maar met zoveel woorden had ze niet gezegd dat het contract binnen was). Enfin, het zal ergens voor april zijn geloof ik, dat stom interimgedoe ook. En toen ging ik naar mijn tof collegaatje en ging die uit haar dak dat ik ook een contract kreeg – zei is daar twee weken voor mij begonnen en kreeg een paar weken geleden te horen dat ze een vast contract zou krijgen. De roddel ging namelijk door het bedrijf dat ik het vast contract zou weigeren, waarvan jullie weten dat de roddel waar is, maar uiteindelijk, zo slecht heb ik het daar nog niet. Ik leer veel en ik verdien geld en dat is genoeg voor nu.