Begin deze week mocht ik – nog eens – op zakenreis naar Italië. Nu moet ik zeggen dat ik het niet zo op zakenreizen heb. Dat mag ondankbaar klinken, en op een dag zie ik mezelf misschien wel wat reizen voor het werk, maar dat was niet meteen de bedoeling toen ik voor deze job solliciteerde en ik doe het gewoon ook niet graag. Het vroege opstaan, het lange wachten op de luchthaven, de late werkuren want je kan niet zomaar zelf beslissen wanneer je een taxi naar het hotel neemt, … Ik besef wel dat veel mensen graag ik mijn schoenen zouden staan, maar nee, ik ben er niet zo tevreden mee. Het is bovendien doodvermoeiend, probeer al twee dagen te recupereren van twee dagen zakenreis. Het ergste is de binnendringing in je privéleven vind ik. Ik ben iemand die privé en werk gescheiden houd, tenzij met een paar collega’s met wie ik goed opschiet, daar zal ik wel eens een verhaaltje vertellen over thuis of over mijn weekend. Maar niet met mijn managers, laat staan met de general manager. Ik voel nog altijd een soort leerkracht-leerling verhouding tussen mij en mijn bazen en heb dus niet de minste behoefte om mijn levensverhaal uit de doeken te doen. Maar managers zijn uiteraard nieuwsgierige mensen en dan zit je daar aan tafel, in een restaurant waar ze maar één gerecht zonder vlees hebben, antwoorden te bedenken op filosofische vragen à la “wie is Lilaea?” Nee, het enige positieve aan die zakenreizen vind ik het eten, want eten in Italië dat is nu toch net iets anders he!
Het hele idee van dit tripje kwam toen ik een paar weken geleden de mail in mijn mailbox vond dat ik vanaf nu latere uren moest werken (bye bye flexibele uren) en dat ik ‘s avonds standby moest zijn voor noodgevallen – uiteraard zonder extra vergoeding. Niet akkoord als ik was, heb ik dan maar op tafel gegooid dat ik dat niet wou doen en al zeker niet met het weinige werk dat ik had – want wat is het nut om ‘s avonds tot zes uur op kantoor te zitten als je werk om 12u af is, in de hoop dat er zich eens een noodgeval voordoet. En toen moest ik dus naar Italië om werk over te nemen van mijn collega’s. Oh dat is trouwens het tweede leuke aan zakenreizen, je team zo van tijd tot tijd eens in levende lijve zien en met ze kunnen praten over dingen waar alleen maar mensen in jouw functie kunnen over praten.
En nu heb ik dus veel meer werk, ik was zo gelukkig vandaag. Na een klein grapje dat ik met mijn manager heb meegemaakt – proberen hoteldeuren open maken op de verkeerde verdieping van het hotel (had op het verkeerde topje geduwd) – gaat het tussen ons ook weer wat vlotter. Als die adrenaline van al dat werk door me stroomt, leef ik op, kan ik vriendelijk doen tegen de managers, komt mijn Frans er een pak vloeiender uit. Ik werk gewoon beter als ik meer werk heb. En ik zag het eindelijk terug wat zitten in mijn huidige job – ook al omdat we in Italië besproken hadden dat mijn flexibele uren toch niet verdwenen.
En toen kreeg ik het telefoontje van het bedrijf waar ik vorige week heb gesolliciteerd. Ik zal eerlijk zijn, dat bedrijf spreekt me veel meer aan en de job is identiek, dus exact wat ik zoek. Ik weet niet hoe de telefonische screening is gegaan, maar ik weet dat ik volgende week te horen krijg of ik op gesprek mag of niet. En ik weet niet goed hoe ik me daarbij moet voelen: Gelukkig, omdat ik misschien kans maak op een andere job in een leuker bedrijf. Schuldig, om mijn manager onder ogen te komen na zo’n gesprek. Zeker omdat het net zo goed ging. Maar ik zou me in feite geen zorgen moeten maken: zelfs als deze sollicitatie niets wordt heb ik nog altijd een redelijk fijne job om op terug te vallen, en als het iets wordt, tja, dan zal ik de helse furie van een heleboel boze managers moeten doorstaan… En ik, ik begin te twijfelen of ik er wel echt weg wil…
Neem je tijd. Eerst kijken of je erbij bent, en dan zijn we weer een week verder en wie weet wat er intussen op je huidige job nog allemaal gebeurt. Het moet natuurlijk lukken dat je er net nu meer plezier uithaalt en meer begrip krijgt, en wie zou niet af en toe naar Italië willen voor ‘t werk?
‘t Zou eerlijk gezegd ook niets voor mij zijn hoor, ik heb mijn dagelijks 8 to 4 ritme nodig om goed te kunnen functioneren.
Als je bij dat ander bedrijf op gesprek mag, laat je niet zomaar overhalen. Durf vragen stellen en kieskeurig zijn; zoals je zegt heb je je huidige job om op terug te vallen als blijkt dat ‘t ander bedrijf toch niet je place to be is. Het gras lijkt altijd groener aan de overkant. En zeg ZEKER je huidige job niet op tot je bij de nieuwe werkgever een contract hebt ondertekend. Gun jezelf de tijd om de pro’s en contra’s op te lijsten van beide jobs.
Begrijp je situatie, ik ben na 5 maanden bij mijn eerste job weggegaan voor mijn huidige functie en ik heb er nog geen moment spijt van!
Ik wist natuurlijk dat het allemaal in kannen en kruiken was vermits ik mijn stage ook op mijn huidige werkplek heb gedaan, maar toch stress!
En wat LJ zegt… ik heb dus wel mijn ontslag gegeven voor ik het nieuwe contract had getekend. Geen aanrader, je gaat dood van de stress