Een tijdje geleden begon ik met een dieet. Nu moet je weten, ik ben nog nooit in mijn leven op dieet geweest. Ik heb altijd het idee gehad: zolang ik gezond ben, mag ik zo dik worden als ik wil. Ik ben ook een echte eetgenieter. Zit in de familie. Neem mijn eten van me weg en ik verander in een onuitstaanbaar slechtgezind geval. Dat heeft dat dieet ook mogen bewijzen.
Maar ik was dus op een punt gekomen waar ik mezelf de hele tijd er opmerkelijk zwanger begon vond uit te zien. Diamant weegt meer als mij, maar haar gewicht zet zich op haar billen, en zeg nu eerlijk, een dikke poep is toch minder erg dan een bobbel op je buik die er zou kunnen op duiden dat er daar een vijfling zichzelf aan het ontwikkelen is. Om het onszelf makkelijker te maken zal ik maar zeggen hoeveel ik ondertussen woog en dat is 72 kg. Voor een mensje van 1m71 is dat niet min dus. Zo dus vond ik het tijd voor het eerste dieet in mijn toen nog 21-jarig bestaan. Het werd een beetje een crash dieet, al zeggen de mensen dat dat niet goed is, maar ‘t hielp wel. Het eerste doel was weightwatchers maar ik werd dat tellen al snel beu. En dus slaagde ik ‘s morgens het ontbijt over, nam ik een mandarijntje of een banaan mee voor ‘s morgens op het werk, probeerde ik veel water te drinken, at ik ‘s middags enkel een tas soep en ‘s avonds één bord. Van snoep, chocolade, frisdrank, alcohol… bleef ik af. En dat ging eigenlijk wonderbaarlijk goed. Ik had wel vrij depri momenten, dat kwam vast door het chocoladegebrek. Ik begon ook te sporten: een aantal keer per week steppen voor de televisie, één keer per week zwemmen en mijn yoga (al is dat meer voor geestelijke dan voor lichamelijke gezondheid).
Ik viel snel af. Op enkele weken tijd wist ik mezelf naar 66,5 kg te werken. En dan komt het. Je verjaardag, een uitstapje hier, een etentje daar. Wat zoetigheid. Nog meer zoetigheid. Chocolade voor Sinterklaas. Thuis. Op het werk. Personeelsuitstapje naar Milaan met veel pizza’s. Een verrassingskerstdoos op het werk. In sneltempo vliegen de kilo’s er terug aan, ondertussen ben ik weer op een onacceptabele 68,5 gestrand (twee kilo op twee weken!) en begint het zwangerschapsbuikje de kop weer op te steken. Maar het is verdomme zo hard om opnieuw te stoppen met snoepen. Als je er in slecht van er af te blijven, dan lukt dat goed, het lijkt wel een verslaving, zoals roken, die je moet afbreken en waar je even later weer in vervalt en je moet je hele moed weer opnieuw bijeen schrapen voor je weer een afkickpoging kunt ondernemen. Het lukt me niet. Met al die pralines en chocolade en cakes van de afgelopen weken. Het sporten lukt ook niet meer al te goed, met die teen die nog altijd niet te nat mag worden en nog steeds best pijn doet bij harde aanrakingen (maar hij geneest wel fantastisch, hij ziet er al beter uit dan voor de operatie!).
Ik heb me voorgenomen om na de feestdagen opnieuw te beginnen, maar ik wil niet weten hoeveel ik tegen dan terug bijgekomen zal zijn. Als tiener kon ik eten wat ik wou, ik kwam geen grammatje bij… Best een depri gedachte om te weten dat het vanaf nu voor de rest van mijn leven opletten zal zijn met wat ik eet, als ik niet in een tientonner wil veranderen…
Ik heb al sinds mijn puberjaren last van vreetaanvallen en die krijg ik er maar niet uit. Bovendien ben ik daardoor zwaar verslaafd aan suiker, hoewel mijn darmen daar absoluut niet mee omkunnen en ik daar dus regelmatig de prijs voor moet betalen. Niets kan me tegenhouden! Ik vind het al heel straf van jou dat je jezelf van de ene op de andere dag op zo’n hongerdieet hebt kunnen zetten, ik denk dat ik zou doodvallen zeker omdat je weet dat je huisgenoten wél nog alles mogen eten wat ze willen. En Lilaea ik weeg meer dan jij en ben 8 cm kleiner… Misschien zeul ik dan een 8-ling mee??
Ik ken dat en in nog veel ergere maten dan jij.
Ik weeg over de 100 kilo en ben een pak kleiner dan jij.
Weight watchers is voor mij het enige wat echt werk, als ik het volhoud. Ik heb jaren een maagring gehad en woog toen rond de 80 kilo… maar toen at ik gewoon niet meer en deed ik niks anders dan overgeven, zelfs van een blad sla.
Na de feestdagen begin ik er weer aan, maar deze keer met een haalbaar streefdoel. 90 kilo wordt het.. en van waar ik kom is dat heel erg veel.
De feestdagen zijn waarschijnlijk de hel voor iemand die aan het diëten is…
Ik heb u getagged in een stokje. (Pushen om u terug naar blogland te krijgen!)
Groot gelijk Alice! ‘t Is hier véél te stil!