Risico’s (leren) nemen

Gisteren een erg familiegericht dagje gehad. Dat gebeurt niet meer zo vaak, sinds de kleine zus pubert en de andere in Gent zit + met een lief naar huis is gekomen. Zelf ben ik een echt familiekindje, maar ik zal eerlijk zijn, ik kan niet wachten tot ik ook weer het ouderlijke huis kan verlaten. Maar gisteren dus, zijn we samen naar de Waasland gegaan, alle vijf, zonder aanhangsels of gedoe. En we hebben geen ruzie gemaakt en het was gezellig en we hebben schoenen gekocht en pannenkoeken gegeten en daarbovenop ook nog een ijsje. We zijn onszelf te buiten gegaan. ‘s Avonds had papa een lekkere pasta klaargemaakt en zijn we vijf uur blijven babbelen aan tafel, gezellig en oh zo lang geleden, gewoon, ons vijfjes. We praatten over alles, maar vooral over onze vakanties, want wij, wij herinneren onze vakanties ons hele leven.

En toen plotseling, bespraken we mijn toekomstplannen. Je moet weten, ik heb hele rationele ouders, zullen nooit zomaar voor kleine prutsen hun geld door de ramen smijten en plannen vakantie-uitgaven en anderen altijd zeer goed in. Ik ben dan ook erg geldbewust opgevoed. Ik kreeg minder zakgeld dan de meeste van mijn leeftijdsgenoten, maar kon daardoor wel veel beter prioriteiten stellen: liever niet naar die fuif, want dan kan ik die film die ik per se wil zien in de cinema gaan zien. Of vandaag gaan we niet op café, nee, we drinken gezellig iets op kot. Ik smeet mijn geld ook niet door ramen en deuren en panikeerde als mijn rekening onder de 100 EUR kwam, wat, geef het maar toe, best wel normaal is voor een studente. Nu ik wat meer verdien, kan er al eens een extraatje af: een paar schoenen of eens lekker gaan eten, maar ook daar zal binnenkort weer een einde aan komen, wanneer ik de betaling in gang zet waardoor er automatisch geld naar mijn spaarboekje overgeschreven wordt en ik niet alles zomaar meer kan opdoen zonder na te denken. Gisteren kreeg ik dan ook best een shock. Uiteraard speelt het alleen wonen alweer in mijn hoofd, om precies te zijn is het er nooit uit geweest, maar ik ben erg bang en ik wil een stevige spaarbasis hebben voor ik de sprong durf te wagen. En toen zij mijn berekende papa plots dat ik risico’s moet durven leren nemen in het leven! Risico’s, ik, met geld! Zo ben ik niet opgevoed, maar hij heeft natuurlijk gelijk. Als ik wil wachten tot ik een volledig appartement met mijn eigen centen kan kopen, dan woon ik nog tot mijn pensioen thuis.

Dus ze hebben me wat geholpen, gisterenavond, tijdens dat gezellige vijfuurdurende gesprek, want dit is toch wel een erg andere levensfase, als je begint te praten over leningen en verbouwingen en kopen. Ze zeiden dat ik een basis moet hebben, om een deel van een appartementje te kunnen kopen, en om het te kunnen inrichten en verven, maar dat als ik wil wachten tot ik genoeg op mijn spaarboekje heb staan om me nooit zorgen te moeten maken over rekeningen en betalingen, ik de sprong nooit zal wagen. Ze zeiden ook dat kopen beter is dan huren, maar gingen nu dieper in, op het waarom en het hoe waar ik nooit heb bij stil gestaan. Ze beseffen dat hun kleine meid binnenkort op haar eigen beentjes een huisje zal moeten gaan zoeken en willen me er graag mee helpen. Maar als ik zeg dat ik nog liever twee jaar wacht – en niet omdat ik hier zo graag woon, maar omdat ik liever wil kopen dan huren – dan vinden ze dat best oké, dat die kleine meid hier nog even langer woont. Financieel zal ik het alleen moeten doen, maar mentaal heb ik hun steun en hun hulp. Ze maken me geen fabeltjes wijs en ze zeggen dat het heel zwaar zal zijn de eerste jaren. Ze verklaren me zot dat ik het alleen wil proberen en niet met twee. Dat heeft mama maar vijftig keer gezegd, dat ze niet begrijpt dat ik niet denk om te gaan samenwonen, dat ik nooit een tweede persoon incalculeer. Maar ik ken mezelf, ik moet dit nu alleen doen, voor ik het een potentiële tweede persoon niet kan vergeven dat ik in dit deel van mijn leven niet mijn eigen zinnetje heb kunnen doen, dat ik niet mijn piepklein appartementje heb met gele keuken en een terras vol potten en kruiden, en hem bijgevolg buitenzwier.

En dus zal het moeilijk worden en zwaar en ik zal nog minstens twee jaar thuis moeten wonen, gesteld dat ik gemiddeld 1000 EUR per maand kan sparen, en dan blijft er natuurlijk niet veel over van een beginnersloontje he. Ik weet niet of het ooit zal lukken, want als ik die leningsimulators mag geloven zal ik nooit een bedrag kunnen lenen waarmee je iet of wat een deftig appartement kan kopen. Maar ik ga proberen en vanaf januari komt er een strenge doorlopende overschrijving op mijn bankrekening, die ervoor zal zorgen dat ik geen cent teveel kan uitgeven!