Ik ben geboren op 24 november 1989 om kwart na twee in een ziekenhuis in Brussel. Dat was gisteren exact 22 jaar geleden. Tot zover de mededeling dat ik jarig was, want een erg gelukkige verjaardag was het niet en ik die dacht dat ik het ergste had gehad toen ik het vlak voor mijn twintigste verjaardag uitmaakte met mijn eerste lief. Gisteren was de pijn van een andere aard. Om kwart na twee op 24 november 2011 kwam ik aan in het ziekenhuis van mijn geboorte, op de spoedafdeling. Persoonlijk vond ik dit wel een tof, vermeldenswaardig toeval, gezien ik in mijn 22-jarig bestaan nog nooit een voet op de spoedafdeling van een ziekenhuis heb moeten zetten, en nu plots op exact dat tijdstip wel.
Het verhaal begint een paar uurtjes vroeger. Om kwart na 7 zou ik geopereerd worden aan een ingegroeide teennagel waar ik al een tijdje mee sukkel. Eerst kwamen we daar toe en bleek de chirurg niet de juist verdoving te hebben, dus wij nog hup naar de apotheek achter de juiste verdoving. Alles gaat goed en een uurtje later ligt mijn dikke teen in een dikke windel. Ik heb de operatie live vanop de eerste rij mogen meemaken, dat is wat anders dan Grey’s Anatomy hoor, wanneer het je eigen teen is. Ons mama heeft zich toch effkes moeten omdraaien. Maar bon, de mensen die dit al eerder hadden meegemaakt hadden me verzekerd dat de spuitjes van de operatie het ergste zouden zijn. Die deden nu eens niet zo veel pijn, als er iets is waar ik best goed tegen kan, dan zijn het wel spuitjes (dankzij al die vaccinaties die ons mama mij vroeger heeft opgedrongen).
Met mijn teen mooi ingewikkeld en hij geraakte zelfs nog in mijn schoen, wel het is te zeggen ons mama haar schoen die ik al een maand draag wegens opgezwollen teen. Ik zat nog maar goed en wel in de auto of de verdoving begon al uit te werken. Toen dacht ik veel pijn, maar bij nader inzien was dat eigenlijk maar een ieniemiene beetje pijn hoor. Een half uur later lag ik voor thuis te wenen van de pijn. Nog een half uur later lag ik te schreeuwen in mijn bed van de pijn. Drie dafalgans, waarvan twee fortes, op twee uur tijd, hadden geen enkel effect en ik kreeg hysterische aanvallen van de pijn, ik heb nog nooit zo hard geweend en geschreeuwd in mijn leven. Dit was echt pijn zoals ik nog nooit had meegemaakt. En hopelijk niet meer moet meemaken. Mama maakte ik om met uur wakker om te smeken voor nog meer dafalgan, voor iets van pijnstiller, maar het mocht niet, ik had al te veel op. Om half twee konden ze mijn gekreun niet meer aanhoren en stelde papa voor om naar het ziekenhuis te gaan.
En zo kwam ik daar dus terecht om kwart na twee, exact 22 jaar na mijn geboorte. Ik werd in een rolstoeltje gezet want wandelen ging amper nog. Na even te moeten wachten kwam een jonge arts in opleiding mijn teen onderzoeken en vragen wat er gebeurd was. Ik stond nog steeds in tranen van de pijn, dus dat ik veel pijn had was al vrij duidelijk. Na nog even wachten kwam de echte dokter dan en dan hebben ze samen het verband van mijn teen gehaald. Nogmaals dit was de pijn voorbij, ik heb mij aan papa’s arm gehangen en heb geschreeuwd en geweend, zoals ik dat in feite nooit zou durven in normale omstandigheden met mensen die ik niet ken. Maar van zodra het verband eraf was, ging het veel beter. Het bloed stroomde eruit, papa verwoordt het graag als: je zag je hartslag erin pulsen (ik zou zo’n goede figurant geweest zijn voor Grey’s Anatomy!). Na een tijdje stopte het bloeden en uiteraard had ik nog een beetje pijn, maar het ergste was voorbij. Bleek dat het verband veel te strak was aangespannen. Ik kreeg ook nog een paardenmiddel tegen de pijn, waardoor ik een half uur later weer kon lachen en grapjes maken met de papa. Een nieuw verbandje rond de teen, goed los deze keer en hup, klaar was ik om te gaan slapen. Ik plofte me in mijn bed en viel geloof ik dezelfde minuut nog in slaap van uitputting – pijn hebben is vermoeiend. Papa had iets minder geluk en liep er gisteren als een zombie bij.
Het ziekenhuis heeft me ook nog het maximum aan pijnstillers voorgeschreven, denk ik. Het komt erop neer dat de pijn nu zeer doenbaar is, niet verdwenen, hallo er zit wel een gat in mijn teen he, maar doenbaar. Straks komt de verpleger om de teen te verzorgen, ben eens benieuwd hoe hij eruit ziet, want vlak na de operatie had ik het gevoel dat ik voor de rest van mijn leven met een verminkte teen ging rondlopen…
Het was een aparte verjaardag, dat mag je wel zeggen. Maar ‘s avonds zijn we nog lekker gaan eten in één van mijn lievelingsspaghettirestaurants en daarna zijn we naar een oersaai concert van Amatorski gaan kijken, waar ik door al die pijnstillers ook nog eens in slaap ben gevallen.
Brrrrrr wat een horrorverhaal. Dat een ingegroeide teennagel zoiets ernstig als een operatie kon veroorzaken, daar had ik geen idee van!
Amatorski is me inderdaad ook wat te saai…
Gelukkige verjaardag nog btw, hopelijk is het de komende dagen wat leuker eens je teen wat geneest!
Toen ze dat bij mijn teen moesten doen heb ik naar het plafond zitten kijken
. Ik had van die operatie gelukkig totaal geen pijn. Mijn teen heeft nog wel 2 weken blijven bloeden toen en zeker de eerste dagen moest ik mijn verband vaak vervangen.
Wat bij mij het meeste pijn deed waren mijn wijsheidstanden. Ik heb ze alle vier laten verwijderen en door mijn maag mocht ik geen pijnstillers/ontstekingsremmers nemen. Mijn kaken waren zo hard ontstoken dat mijn gezicht van aan mijn wallen tot aan mijn nek opgezwollen was, ik had precies een tennisbal in elke wang en je zag mijn kaaklijn niet meer lopen. Die nacht heb ik toen echt zitten wensen dat ik dood zou gaan gewoon om van de pijn af te zijn…