Terug van weggeweest

Hier ben ik weer, na een tijdje spoorloos verdwenen te zijn van deze blog, shame on me. De grote reden hiervoor: uiteraard het feit dat mijn oud getrouwe laptopje werd overgeheveld naar de computerloze, op kot zittende zus. Om me bezig te kunnen houden met series kijken en sims spelen was papa’s computer genoeg, maar mijn ‘geheim’ leven op deze blog moest toch even op pauze gezet worden, om onnodige risico’s toch wat te vermijden. Hoewel, nu ik terug boven in mijn kamer zit, is de privacy van de bureau beneden toch ook weer weg, met zusjes die om de vijf minuten komen binnenvallen of in mijn kleerkast niet dat paar kousen ligt dat ze al eeuwen kwijt zijn, of gewoon om even stoom te komen afblazen of de kat te komen zoeken.

Maar conclusie, ik zal beter mijn best doen vanaf nu om deze blog weer bij te houden, want er gebeuren toch altijd wel dingen die leuk zijn om eens op te schrijven. Niet zozeer zodat de wereld deze kan lezen, want ik maak me geen illusies, ik heb een doorsnee, normaal leventje zonder spanning of nieuwswaardigheden, maar meer voor mezelf, om dat abominabele geheugen van mijzelve te ondersteunen en zodat ik binnen een aantal jaar nog eens kan terugkijken op die eerste stapjes die ik in dat werkleven zette.

De laatste weken zijn wel een aantal dingen gebeurd in dit leventje: die eerste werkstapjes gaan niet vanzelf, al geloof ik nog steeds dat ik een droomjob doe en dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen. Ja, de plannen om naar Gent te verhuizen zouden misschien zelfs voor een paar jaar in de kast kunnen geborgen worden als het werk blijft zoals het nu is. Ik droom ervan om een aantal keren de hele jaarcyclus op deze job mee te maken, en dat gaat niet als ik al aan het vooruitdenken ben aan een nieuwe job. Het is niet allemaal roze geur en maneschijn. Gisteren bijvoorbeeld werd ik gek door al die programma’s en al die bazen die me tegenwerkten, maar het gaat al beter dan in het begin en ik heb me neergelegd bij het hele bazen-assistente systeem, hoe moeilijk ik het ook vind om te ontdekken dat ik dat dametje onder aan de ladder ben.

Soms overvalt het me nogal plots, de vraag: wat is er nu toch van mijn leven geworden? Niet in een slechte zin, want die vraag roept eigenlijk negatieve constataties op, maar eerder in neutrale zin: zie mij hier nu zitten, amper een jaar geleden brak het koud zweet me al uit bij alleen de gedachte dat ik de Ring zou moeten oprijden en nu flits ik door die file alsof ik het al jaren doe. Of ik antwoord op vragen waar ik tot twee maanden geleden geen idee van had dat ze bestonden, ik durf en doe dingen, waarvan ik altijd had gedacht dat het nog jaren ging duren eer ik zo’n verantwoordelijkheden op me zou nemen. Ja, ik ben een echte werkmens geworden. En ik ben nog niet depri dat ik dit nog40 jaar moet doen, ik verveel me al als ik een verlengd weekend van drie dagen heb…

Wel, nu ga ik even testen of mijn Sims werken op de computer, maar ik kom gauw terug met een update over de drie ongevallen die ik op anderhalve maand tijd heb gehad, het gat in mijn hand dat is ontstaan door de luxe van elke week een loontje gestort te krijgen en de blessures van het najaar 2011.