Jojo effect

16 dec

Een tijdje geleden begon ik met een dieet. Nu moet je weten, ik ben nog nooit in mijn leven op dieet geweest. Ik heb altijd het idee gehad: zolang ik gezond ben, mag ik zo dik worden als ik wil. Ik ben ook een echte eetgenieter. Zit in de familie. Neem mijn eten van me weg en ik verander in een onuitstaanbaar slechtgezind geval. Dat heeft dat dieet ook mogen bewijzen.

Maar ik was dus op een punt gekomen waar ik mezelf de hele tijd er opmerkelijk zwanger begon vond uit te zien. Diamant weegt meer als mij, maar haar gewicht zet zich op haar billen, en zeg nu eerlijk, een dikke poep is toch minder erg dan een bobbel op je buik die er zou kunnen op duiden dat er daar een vijfling zichzelf aan het ontwikkelen is. Om het onszelf makkelijker te maken zal ik maar zeggen hoeveel ik ondertussen woog en dat is 72 kg. Voor een mensje van 1m71 is dat niet min dus. Zo dus vond ik het tijd voor het eerste dieet in mijn toen nog 21-jarig bestaan. Het werd een beetje een crash dieet, al zeggen de mensen dat dat niet goed is, maar ‘t hielp wel. Het eerste doel was weightwatchers maar ik werd dat tellen al snel beu. En dus slaagde ik ‘s morgens het ontbijt over, nam ik een mandarijntje of een banaan mee voor ‘s morgens op het werk, probeerde ik veel water te drinken, at ik ‘s middags enkel een tas soep en ‘s avonds één bord. Van snoep, chocolade, frisdrank, alcohol… bleef ik af. En dat ging eigenlijk wonderbaarlijk goed. Ik had wel vrij depri momenten, dat kwam vast door het chocoladegebrek. Ik begon ook te sporten: een aantal keer per week steppen voor de televisie, één keer per week zwemmen en mijn yoga (al is dat meer voor geestelijke dan voor lichamelijke gezondheid).

Ik viel snel af. Op enkele weken tijd wist ik mezelf naar 66,5 kg te werken. En dan komt het. Je verjaardag, een uitstapje hier, een etentje daar. Wat zoetigheid. Nog meer zoetigheid. Chocolade voor Sinterklaas. Thuis. Op het werk. Personeelsuitstapje naar Milaan met veel pizza’s. Een verrassingskerstdoos op het werk. In sneltempo vliegen de kilo’s er terug aan, ondertussen ben ik weer op een onacceptabele 68,5 gestrand (twee kilo op twee weken!) en begint het zwangerschapsbuikje de kop weer op te steken. Maar het is verdomme zo hard om opnieuw te stoppen met snoepen. Als je er in slecht van er af te blijven, dan lukt dat goed, het lijkt wel een verslaving, zoals roken, die je moet afbreken en waar je even later weer in vervalt en je moet je hele moed weer opnieuw bijeen schrapen voor je weer een afkickpoging kunt ondernemen. Het lukt me niet. Met al die pralines en chocolade en cakes van de afgelopen weken. Het sporten lukt ook niet meer al te goed, met die teen die nog altijd niet te nat mag worden en nog steeds best pijn doet bij harde aanrakingen (maar hij geneest wel fantastisch, hij ziet er al beter uit dan voor de operatie!).

Ik heb me voorgenomen om na de feestdagen opnieuw te beginnen, maar ik wil niet weten hoeveel ik tegen dan terug bijgekomen zal zijn. Als tiener kon ik eten wat ik wou, ik kwam geen grammatje bij… Best een depri gedachte om te weten dat het vanaf nu voor de rest van mijn leven opletten zal zijn met wat ik eet, als ik niet in een tientonner wil veranderen…

Risico’s (leren) nemen

4 dec

Gisteren een erg familiegericht dagje gehad. Dat gebeurt niet meer zo vaak, sinds de kleine zus pubert en de andere in Gent zit + met een lief naar huis is gekomen. Zelf ben ik een echt familiekindje, maar ik zal eerlijk zijn, ik kan niet wachten tot ik ook weer het ouderlijke huis kan verlaten. Maar gisteren dus, zijn we samen naar de Waasland gegaan, alle vijf, zonder aanhangsels of gedoe. En we hebben geen ruzie gemaakt en het was gezellig en we hebben schoenen gekocht en pannenkoeken gegeten en daarbovenop ook nog een ijsje. We zijn onszelf te buiten gegaan. ‘s Avonds had papa een lekkere pasta klaargemaakt en zijn we vijf uur blijven babbelen aan tafel, gezellig en oh zo lang geleden, gewoon, ons vijfjes. We praatten over alles, maar vooral over onze vakanties, want wij, wij herinneren onze vakanties ons hele leven.

En toen plotseling, bespraken we mijn toekomstplannen. Je moet weten, ik heb hele rationele ouders, zullen nooit zomaar voor kleine prutsen hun geld door de ramen smijten en plannen vakantie-uitgaven en anderen altijd zeer goed in. Ik ben dan ook erg geldbewust opgevoed. Ik kreeg minder zakgeld dan de meeste van mijn leeftijdsgenoten, maar kon daardoor wel veel beter prioriteiten stellen: liever niet naar die fuif, want dan kan ik die film die ik per se wil zien in de cinema gaan zien. Of vandaag gaan we niet op café, nee, we drinken gezellig iets op kot. Ik smeet mijn geld ook niet door ramen en deuren en panikeerde als mijn rekening onder de 100 EUR kwam, wat, geef het maar toe, best wel normaal is voor een studente. Nu ik wat meer verdien, kan er al eens een extraatje af: een paar schoenen of eens lekker gaan eten, maar ook daar zal binnenkort weer een einde aan komen, wanneer ik de betaling in gang zet waardoor er automatisch geld naar mijn spaarboekje overgeschreven wordt en ik niet alles zomaar meer kan opdoen zonder na te denken. Gisteren kreeg ik dan ook best een shock. Uiteraard speelt het alleen wonen alweer in mijn hoofd, om precies te zijn is het er nooit uit geweest, maar ik ben erg bang en ik wil een stevige spaarbasis hebben voor ik de sprong durf te wagen. En toen zij mijn berekende papa plots dat ik risico’s moet durven leren nemen in het leven! Risico’s, ik, met geld! Zo ben ik niet opgevoed, maar hij heeft natuurlijk gelijk. Als ik wil wachten tot ik een volledig appartement met mijn eigen centen kan kopen, dan woon ik nog tot mijn pensioen thuis.

Dus ze hebben me wat geholpen, gisterenavond, tijdens dat gezellige vijfuurdurende gesprek, want dit is toch wel een erg andere levensfase, als je begint te praten over leningen en verbouwingen en kopen. Ze zeiden dat ik een basis moet hebben, om een deel van een appartementje te kunnen kopen, en om het te kunnen inrichten en verven, maar dat als ik wil wachten tot ik genoeg op mijn spaarboekje heb staan om me nooit zorgen te moeten maken over rekeningen en betalingen, ik de sprong nooit zal wagen. Ze zeiden ook dat kopen beter is dan huren, maar gingen nu dieper in, op het waarom en het hoe waar ik nooit heb bij stil gestaan. Ze beseffen dat hun kleine meid binnenkort op haar eigen beentjes een huisje zal moeten gaan zoeken en willen me er graag mee helpen. Maar als ik zeg dat ik nog liever twee jaar wacht – en niet omdat ik hier zo graag woon, maar omdat ik liever wil kopen dan huren – dan vinden ze dat best oké, dat die kleine meid hier nog even langer woont. Financieel zal ik het alleen moeten doen, maar mentaal heb ik hun steun en hun hulp. Ze maken me geen fabeltjes wijs en ze zeggen dat het heel zwaar zal zijn de eerste jaren. Ze verklaren me zot dat ik het alleen wil proberen en niet met twee. Dat heeft mama maar vijftig keer gezegd, dat ze niet begrijpt dat ik niet denk om te gaan samenwonen, dat ik nooit een tweede persoon incalculeer. Maar ik ken mezelf, ik moet dit nu alleen doen, voor ik het een potentiële tweede persoon niet kan vergeven dat ik in dit deel van mijn leven niet mijn eigen zinnetje heb kunnen doen, dat ik niet mijn piepklein appartementje heb met gele keuken en een terras vol potten en kruiden, en hem bijgevolg buitenzwier.

En dus zal het moeilijk worden en zwaar en ik zal nog minstens twee jaar thuis moeten wonen, gesteld dat ik gemiddeld 1000 EUR per maand kan sparen, en dan blijft er natuurlijk niet veel over van een beginnersloontje he. Ik weet niet of het ooit zal lukken, want als ik die leningsimulators mag geloven zal ik nooit een bedrag kunnen lenen waarmee je iet of wat een deftig appartement kan kopen. Maar ik ga proberen en vanaf januari komt er een strenge doorlopende overschrijving op mijn bankrekening, die ervoor zal zorgen dat ik geen cent teveel kan uitgeven!

De pijngrens voorbij

25 nov

Ik ben geboren op 24 november 1989 om kwart na twee in een ziekenhuis in Brussel. Dat was gisteren exact 22 jaar geleden. Tot zover de mededeling dat ik jarig was, want een erg gelukkige verjaardag was het niet en ik die dacht dat ik het ergste had gehad toen ik het vlak voor mijn twintigste verjaardag uitmaakte met mijn eerste lief. Gisteren was de pijn van een andere aard. Om kwart na twee op 24 november 2011 kwam ik aan in het ziekenhuis van mijn geboorte, op de spoedafdeling. Persoonlijk vond ik dit wel een tof, vermeldenswaardig toeval, gezien ik in mijn 22-jarig bestaan nog nooit een voet op de spoedafdeling van een ziekenhuis heb moeten zetten, en nu plots op exact dat tijdstip wel.

Het verhaal begint een paar uurtjes vroeger. Om kwart na 7 zou ik geopereerd worden aan een ingegroeide teennagel waar ik al een tijdje mee sukkel. Eerst kwamen we daar toe en bleek de chirurg niet de juist verdoving te hebben, dus wij nog hup naar de apotheek achter de juiste verdoving. Alles gaat goed en een uurtje later ligt mijn dikke teen in een dikke windel. Ik heb de operatie live vanop de eerste rij mogen meemaken, dat is wat anders dan Grey’s Anatomy hoor, wanneer het je eigen teen is. Ons mama heeft zich toch effkes moeten omdraaien. Maar bon, de mensen die dit al eerder hadden meegemaakt hadden me verzekerd dat de spuitjes van de operatie het ergste zouden zijn. Die deden nu eens niet zo veel pijn, als er iets is waar ik best goed tegen kan, dan zijn het wel spuitjes (dankzij al die vaccinaties die ons mama mij vroeger heeft opgedrongen).

Met mijn teen mooi ingewikkeld en hij geraakte zelfs nog in mijn schoen, wel het is te zeggen ons mama haar schoen die ik al een maand draag wegens opgezwollen teen. Ik zat nog maar goed en wel in de auto of de verdoving begon al uit te werken. Toen dacht ik veel pijn, maar bij nader inzien was dat eigenlijk maar een ieniemiene beetje pijn hoor. Een half uur later lag ik voor thuis te wenen van de pijn. Nog een half uur later lag ik te schreeuwen in mijn bed van de pijn. Drie dafalgans, waarvan twee fortes, op twee uur tijd, hadden geen enkel effect en ik kreeg hysterische aanvallen van de pijn, ik heb nog nooit zo hard geweend en geschreeuwd in mijn leven. Dit was echt pijn zoals ik nog nooit had meegemaakt. En hopelijk niet meer moet meemaken. Mama maakte ik om met uur wakker om te smeken voor nog meer dafalgan, voor iets van pijnstiller, maar het mocht niet, ik had al te veel op. Om half twee konden ze mijn gekreun niet meer aanhoren en stelde papa voor om naar het ziekenhuis te gaan.

En zo kwam ik daar dus terecht om kwart na twee, exact 22 jaar na mijn geboorte. Ik werd in een rolstoeltje gezet want wandelen ging amper nog. Na even te moeten wachten kwam een jonge arts in opleiding mijn teen onderzoeken en vragen wat er gebeurd was. Ik stond nog steeds in tranen van de pijn, dus dat ik veel pijn had was al vrij duidelijk. Na nog even wachten kwam de echte dokter dan en dan hebben ze samen het verband van mijn teen gehaald. Nogmaals dit was de pijn voorbij, ik heb mij aan papa’s arm gehangen en heb geschreeuwd en geweend, zoals ik dat in feite nooit zou durven in normale omstandigheden met mensen die ik niet ken. Maar van zodra het verband eraf was, ging het veel beter. Het bloed stroomde eruit, papa verwoordt het graag als: je zag je hartslag erin pulsen (ik zou zo’n goede figurant geweest zijn voor Grey’s Anatomy!). Na een tijdje stopte het bloeden en uiteraard had ik nog een beetje pijn, maar het ergste was voorbij. Bleek dat het verband veel te strak was aangespannen. Ik kreeg ook nog een paardenmiddel tegen de pijn, waardoor ik een half uur later weer kon lachen en grapjes maken met de papa. Een nieuw verbandje rond de teen, goed los deze keer en hup, klaar was ik om te gaan slapen. Ik plofte me in mijn bed en viel geloof ik dezelfde minuut nog in slaap van uitputting – pijn hebben is vermoeiend. Papa had iets minder geluk en liep er gisteren als een zombie bij.

Het ziekenhuis heeft me ook nog het maximum aan pijnstillers voorgeschreven, denk ik. Het komt erop neer dat de pijn nu zeer doenbaar is, niet verdwenen, hallo er zit wel een gat in mijn teen he, maar doenbaar. Straks komt de verpleger om de teen te verzorgen, ben eens benieuwd hoe hij eruit ziet, want vlak na de operatie had ik het gevoel dat ik voor de rest van mijn leven met een verminkte teen ging rondlopen…

Het was een aparte verjaardag, dat mag je wel zeggen. Maar ‘s avonds zijn we nog lekker gaan eten in één van mijn lievelingsspaghettirestaurants en daarna zijn we naar een oersaai concert van Amatorski gaan kijken, waar ik door al die pijnstillers ook nog eens in slaap ben gevallen.

Een mistig avontuur

21 nov

Echt leren rijden, dat doe je pas als je dag in dag uit in de file staat. Hoelang je dat voorlopig en/of echt rijbewijs dan al hebt, doet er in feite niet toe. Kijk maar naar mij, al bijna vijf jaar trotse bezitter van een ‘rijbewijs’ waarvan twee jaar van dat echte roze vodje. Maar echt rijden, door weer en wind, met snelheidsduivels en zondagsrijders, met afslagen en opritten, dat leer ik pas nu. En het zijn harde lessen.

Vandaag was het de eerste keer dat ik in zo’n mist reed. Geen twee meter zag ik voor me, en zolang ik op de autostrade was ging dat nog. Genoeg lichtjes van de voor-, naast- en tegengangers om een ongeveer positie op de baan te kunnen bepalen. Het werd al iets moeilijker toen ik in de buurt van mijn afrit kwam, wat mogelijk de kortste en meest onzichtbare afrit van België is. Gelukkig moest die lieve chauffeur voor mij ook net afslagen en zag ik zo net op tijd zijn pinker aanspringen, om te ontdekken dat ik er ook af moest. Ja, zo erg was het, ik kon de afrit amper zien toen ik er al naast reed. En als je die afrit op bent, dan kom je terecht op een ieniemienie klein wegje met langs beide kanten een beek en hier en daar een oprit waar je moet op manouvreren om de tegenliggers op dat ubersmalle wegje door te laten. Ik zette mijn rijstijl voort, bomparijden in het kwadraad was het vandaag, en vreesde voor mijn leven – enfin, meer voor het leven van mijn auto, want de dag dat die iets oploopt dan zit ik pas echt met de gebakken peren. Enfin, aan 10 km per uur ben ik door dat kleine wegje getrot. Nog even mijn grootlichten op om die gevaarlijke bocht te nemen en dan was ik eindelijk in mijn straat. Of ik goed geparkeer sta weet ik niet, want ik kon amper de trotoir zien.

Dit is een avontuur dat goed is afgelopen. Maar het lijkt me een goed moment om het eens te hebben over de avonturen van de laatste twee maanden die minder goed zijn afgelopen. Het begon allemaal tijdens de tweede les van de yoga. Bij het afzetten van Diamant bij haar thuis, die zelfs in nòg een smaller wegje woont dan hierboven gesteld (gewoonweg geen opritten om uit te wijken en achteruit rijden om tegenliggers door te laten is noodzakelijk – de wet van de sterkste), ben ik tegen haar poort gereden. Jawel, tegen de poort van een vriendin haar huis… De poort had niets. De auto daarentegen is weer een paar schrammen en een mooie bluts rijker. Schrik dat ik had om naar huis te gaan, maar mijn ouders vonden het eerder hilarisch dan wat anders, mijn eerste accidentje. Eind goed, al goed en de auto heeft een oorlogswonde meer, dat kon er wel bij.

Een avontuur dat iets minder goed afliep en waaraan ik nog steeds trauma’s overhoud, was amper een week later toen ik ons eten dat we bij de chinees besteld hadden ging afhalen. De grote toegangweg tussen mijn boerengat en het dorp waar mijn hele leven – en dus ook de afhaalchinees – zich bevindt was afgesloten en ik mocht, u mag het al raden, weer langs een klein wegje (en dit is by the way nog een ander wegje dat de hierboven gestelde wegjes, een wegje dat mijn zus na twee jaar haar voorlopig rijbewijs te hebben nog steeds niet in mag van papa). Ik reed braaf en kalm, want amper de dag ervoor had ik bijna een aanrijding gehad met een collega toen ik een beetje de ongeduldige kwibus aan het spelen was voor het rood licht (je kan niet geloven hoe gênant dat is, ik durf hem nog steeds niet aankijken) en vanaf dan had ik me voorgenomen mijn leven te beteren en braaf te rijden (wat ik trouwens nog steeds doe, trauma’s!) en zag een kat aan de kant van de weg zitten. Nu die kat zat daar braaf en als die kat braaf was blijven zitten was er geen probleem geweest, maar die kat moet net op het moment dat ik haar op een meter passeerde verschoten zijn en de verkeerde kant zijn uitgelopen: onder mijn wielen. Je kan niet weten wat dat met een mens doet, met een kattenmens als ik, waarvoor katten gelijk staan aan mijn broers en zussen, waarvoor ik door een vuur zou gaan. Een kat onder de wielen van mijn auto. Ik was in paniek en hyperventileerde. Mijn zus naast mij zei dat we moesten stoppen en gelukkig, gelukkig leefde de kat nog. Ze was boos en mankte maar kon nog lopen. Opluchting. In paniek naar mama gebeld wat we konden doen. Niets natuurlijk. Een kat laat zijn bijna-moordenaar toch niet in zijn buurt komen. Ongelukkig heb ik de kat daar achter gelaten en hoop ik nog steeds elke dag dat het goed is gekomen, want het verdriet dat ik heb meegemaakt toen mijn kat onder een auto was terechtgekomen, die wens ik niemand toe. Maar het doet pijn: weten dat hier ergens op de wereld iemand is die recht heeft zo boos op mij te zijn als ik boos ben op de persoon die mijn kat heeft aangereden en zijn dood heeft veroorzaakt. Mijn enige troost is dat ik heel voorzichtig reed en de kat de verkeerde keuze maakte, niets was mijn fout, en ik ben heel blij dat ik dat weet. Ik had het mezelf nooit vergeven moest de situatie anders zijn geweest.

Een gekke anekdote hierbij is wel, en dit heeft in feite totaal niets meer met verkeer te maken, is dat ik even daarna aan Diamant, de enige die ik dit verhaal heb toevertrouwde, het verhaal wou beginnen met: “wil je weten wat ik gedaan heb?” en zij antwoordde “je hebt een kat aangereden”, zonder boe of bah, zonder dat we maar over auto’s bezig waren. Het was mijn gezichtsuitdrukking, mijn toon, zei ze, waardoor ze wist dat dat het juiste antwoord was. Wel, dat noem ik nu eens een vriendin se, iemand die kan raden wat jij gedaan hebt uit de 1001 andere dingen die je zou kunnen gedaan hebben.

En om af te sluiten zullen we het hebben over nog een ongeval, jawel, ik heb mijn best gedaan, dat gelukkig ook een goed einde kende. Het was op allerheiligen en ik ging naar het kerkhof. Bij het inrijden in mijn moeilijke parkeerplaats (ahja, veel volk op het kerkhof he), reed ik achteruit en botste ik frontaal tegen een auto die achter me stond om in een andere plek in te rijden. In paniek stapte ik uit, je kan je wel inbeelden wat ik dacht: 3 ongevallen op amper anderhalve maand, hoe doe ik dat toch? Gelukkig was het een miniem botsingetje. De man vond het precies niet eens de moeite om uit te stappen want pas toen hij mij zag flippen kwam hij uit zijn auto. Uit automatisme schakelde ik over op het Frans – ik was in Brussel namelijk – en ik excuseerde me overvloedig (al vind ik persoonlijk dat die idioot daar niet had moeten staan maar bon dat doet er niet toe) en zei dat ik niets zag aan de auto’s. Waarop die zei dat het niks was en gewoon weer instapte. Handig en vooral, een hele scene voorkomen én het voorval weten geheim te houden voor mijn ouders die vijf minuten later op datzelfde kerkhof moesten toekomen.

Terug van weggeweest

19 nov

Hier ben ik weer, na een tijdje spoorloos verdwenen te zijn van deze blog, shame on me. De grote reden hiervoor: uiteraard het feit dat mijn oud getrouwe laptopje werd overgeheveld naar de computerloze, op kot zittende zus. Om me bezig te kunnen houden met series kijken en sims spelen was papa’s computer genoeg, maar mijn ‘geheim’ leven op deze blog moest toch even op pauze gezet worden, om onnodige risico’s toch wat te vermijden. Hoewel, nu ik terug boven in mijn kamer zit, is de privacy van de bureau beneden toch ook weer weg, met zusjes die om de vijf minuten komen binnenvallen of in mijn kleerkast niet dat paar kousen ligt dat ze al eeuwen kwijt zijn, of gewoon om even stoom te komen afblazen of de kat te komen zoeken.

Maar conclusie, ik zal beter mijn best doen vanaf nu om deze blog weer bij te houden, want er gebeuren toch altijd wel dingen die leuk zijn om eens op te schrijven. Niet zozeer zodat de wereld deze kan lezen, want ik maak me geen illusies, ik heb een doorsnee, normaal leventje zonder spanning of nieuwswaardigheden, maar meer voor mezelf, om dat abominabele geheugen van mijzelve te ondersteunen en zodat ik binnen een aantal jaar nog eens kan terugkijken op die eerste stapjes die ik in dat werkleven zette.

De laatste weken zijn wel een aantal dingen gebeurd in dit leventje: die eerste werkstapjes gaan niet vanzelf, al geloof ik nog steeds dat ik een droomjob doe en dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen. Ja, de plannen om naar Gent te verhuizen zouden misschien zelfs voor een paar jaar in de kast kunnen geborgen worden als het werk blijft zoals het nu is. Ik droom ervan om een aantal keren de hele jaarcyclus op deze job mee te maken, en dat gaat niet als ik al aan het vooruitdenken ben aan een nieuwe job. Het is niet allemaal roze geur en maneschijn. Gisteren bijvoorbeeld werd ik gek door al die programma’s en al die bazen die me tegenwerkten, maar het gaat al beter dan in het begin en ik heb me neergelegd bij het hele bazen-assistente systeem, hoe moeilijk ik het ook vind om te ontdekken dat ik dat dametje onder aan de ladder ben.

Soms overvalt het me nogal plots, de vraag: wat is er nu toch van mijn leven geworden? Niet in een slechte zin, want die vraag roept eigenlijk negatieve constataties op, maar eerder in neutrale zin: zie mij hier nu zitten, amper een jaar geleden brak het koud zweet me al uit bij alleen de gedachte dat ik de Ring zou moeten oprijden en nu flits ik door die file alsof ik het al jaren doe. Of ik antwoord op vragen waar ik tot twee maanden geleden geen idee van had dat ze bestonden, ik durf en doe dingen, waarvan ik altijd had gedacht dat het nog jaren ging duren eer ik zo’n verantwoordelijkheden op me zou nemen. Ja, ik ben een echte werkmens geworden. En ik ben nog niet depri dat ik dit nog40 jaar moet doen, ik verveel me al als ik een verlengd weekend van drie dagen heb…

Wel, nu ga ik even testen of mijn Sims werken op de computer, maar ik kom gauw terug met een update over de drie ongevallen die ik op anderhalve maand tijd heb gehad, het gat in mijn hand dat is ontstaan door de luxe van elke week een loontje gestort te krijgen en de blessures van het najaar 2011.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.